زیر درخت  ارزو

          مي خوام يه قصري بسازم پنجره هاش آبي باشه


               من باشم و تو باشي يك شب مهتابي باشه


    مي خوام يه کاري بكنم شايد بگي دوسم داري


                     مي خوام يه حرفي بزنم آه ديگه تنهام نذاري


  مي خوام برات از آسمون ياساي خوشبو بچينم


            مي خوام شبا عكس تو رو تو خواب گل ها ببينم


     مي خوام آه جادوت بكنم هميشه پيشم بموني


               از تو کتاب زندگيم يه حرف رنگي بخوني


      امشب مي خوام براي تو يه فال حافظ بگيرم


               اگر آه خوب در نيومد به احترامت بميرم


                             امشب مي خوام تا خود صبح فقط برات دعا کنم


           براي خوشبخت شدنت خدا خدا خدا کنم


                            امشب مي خوام رو آسمون عکس چشات رو بکشم


                      اگه نگاهم نكني ناز نگاتو بكشم


          مي خوام تو رو قسم بدم به جون هر چي عاشقه


                               به جون هر چي قلب صاف رنگ گل شقايقه


         يه وقتي آه من نبودم بي خبر از اينجا نري


                                              بدون يه خداحافظي پر نزني تنها نري


                                  يه موقعي فكر نكني دلم واست تنگ نميشه


                             فكر نكني اگه بري زندگي کمرنگ نميشه


                                             اگه بري شبا چشام يه لحظه هم خواب ندارن


                         آسموناي آرزو يه قطره مهتاب ندارن


                     راستي دلت ميآد بري بدون من بري سفر


                                     بعدش فراموشم آني برات بشم يه رهگذر


          اصلا بگو آه دوست داري اينجور دوست داشته باشم


                   اسم تو رو مثل گلا تو گلدونا کاشته باشم


                            حتي اگه دلت نخواد اسم تو تو قلب منه


             چهره تو يادم مي آد وقتي آه بارون مي زنه


                     اي کاش منم تو آسمون يه مرغ دريايي بودم


                                    شايد دوسم داشتي اگه آهوي صحرايي بودم


             اي کاش بدوني چشمات و به صد تا دنيا نمي دم


                               يه موج گيسوي تو رو به صد تا دريا نمي دم


             به آرزوهام مي رسم اگر آه تو پيشم باشي


                    اونوقت خوشبخت ميشم مثل فرشته ها تو نقاشي


                                          تا وقتي اينجا بموني بارون قشنگ و نم نمه


                               هواي رفتن آه کني مرگ گلهاي رزه                

                    نگام کن و برام بگو بگوي مي ري يا مي موني


                                    بگو دوسم داري يا نه مرگ گلهاي شمعدوني


                              نامه داره تموم ميشه مثل تموم نامه ها


                                          اما تو مثل آسمون عاشقي و بي انتها

اینم باتمام احساسم به کسی تقدیم میکنم که ..........

        بانبودش بهارشکوفه هاشو وتابستان گرماشو و

                 پاییزبرگاشو وزمستان سرماشوازدست می ده
 

بگذارسربه سینه ی من تاکه بشنوی

اهنگ اشتیاق دلی دردمند را..شایدکه بیش

ازاین نپسندی به کارعشق ازاراین رمیده ی سردرکمند را

بگذارسربه سینه ام تابگویم اندوه چیست؟

                  عشق را..غم کجاست؟

بگذارتابگویداین مرغ خسته جان

 عمری ست درهوای توست ازاشیان جداست

بگذارتابنوشمت ای چشمه ی زلال

                           بیمارخنده های توام بیشتربخند..

                                        بیشتربخند

                          خورشیدارزوی منی گرم تربتاب ..

                                           .گرم تر بتاب...!!!!

 

 

توخوب می دانی سکوت چه طعمی دارد

 

تازگی هاحجم سکوت بینمان وسیع شده است خیلی.

من ازدست سکوت دست هایت باران زده شده ام شدید.

نمی دانم چرا بعدازقرن ها فاصله

تورامی بینم تمام دهانم طعم سکوت می گیرد؟(درست طعم چشم هایت را)

دوست دارم دراین مدت چندصدم ثانیه ای

که پیشم هستی به توبگویم که زندگی بدون تو

ازنفس عمیق کشیدن دراب دریا هم سخت تراست(خیلی سخت تر)

اما نمی شود؟هرکاری می کنم نمی شود که بگویم؟.....

 

پاسخ یک سوال مکرر

همیشه ازفلسفه حضورچتربنفش یاسی رنگ کناراتاقم سوال می کنی

ومن ازاین پرسش اشنا هل می شوم

البته هربارمی توانم ازجواب دادن طفره بروم...

می خواهم امروزفلسفه ی حضورش رابرایت بگویم

(نمی دانم چرالبهایم تمایلی ندنرند ازهم جداشوند...

بالا خره جدامی شوند

وقتی تومی روی ازدرودیواراتاقم باران می بارد بی وقفه

.چاره ای نیست جزپناه بردن به چتریاسی رنگم...

همین.

 

اندوه تنهایی

 

پشت شیشه برف میبارد

درسکوت سینه ام دستی دانه ی اندوه میکارد

دیگرم گرمی نمیبخشی عشق

این خورشیدیخ بسته

سینه ام صحرای نومیدی ست

خسته هم ازعشق هم خسته

بعدازاودیگرچه میجویم؟

بعدازاودیگرچه میپایم؟

فروغ

 

بی خبر رفت و دگر از او نیامد

نامه ای نه کلامی نه پیامی نه....

هفت شهر عشق را گشتم به دنبالش

ندیدمش به کوچه ای به بامی نه

تا که غربت یار من در بر گرفت..

دل بهانه های خود از سر گرفت..گرمی خورشید هم اخر گرفت

 

کلبه ام خاموش شد اتشم افسرد

غنچه های بوسه ام بر عکس او پژمرد

 

باد یاد عاشقان را برد..........