تن تو ظهر تابستون و به یادم میاره ,رنگ چشم های تو بارون و به یادم میاره

وقتی نیستی زندگی فرقی با زندون نداره ,قهر توتلخیه زندون و به یادم میاره

تو بزرگی مثه اون لحظه که بارون میزنه ,تو همون خونی که هر لحظه تو رگهای منه

تو مثه وسوسه ی شکار یه شاپرکی ,تو مثه شوق رها کردن یه بادبادکی

تو همیشه مثه یک قصه پر از حادثه ای ,تو مثه شادی خواب کردن یک عروسکی

تو قشنگی مثه شکل هایی که ابرا میسازن ,گلهای اطلسی از دیدن تو رنگ میبازن

                 من نیازم تو رو هرروز دیدنه

                  از لبت دوستت دارم شنیدنه

                               نفست شعر بلند بودنه

                               با تو بودن بهترین شعر منه

                                                               شعر از شهیار قنبری

   پ.ن)این شعر رو تقدیم میکنم به هیچ کس...دوستان عزیز میتونید

   به عشقتون تقدیم کنید.....خوب نمیشه به همه تقدیم کرد

 

 

تاحالاشده از یه دوست که برات کلی عزیزه دلخور بشی؟؟؟

اون روز بادوستم حرف زدم بهش گفتم رفتی بایارت منو یادت رفت؟

بهم میگه بعد از ازدواجم تمام فکرم شده اون و دوستام مهم نیستند

هرروز باهاش حرف میزدم حالاچند ماهه حتی وقتی باهاش حرف میزنم

تمام حرفاش از اونه و منم حالم گرفته شد...

همیشه اونایی که دوستشون داری خیلی ازشون توقع داری

و واسه همین ازشون دلگیر میشی.......

 

    خاطرات شناور میشوندواز کسانی که روزگاری انها را خلق کرده است

                بیشتروبیشتر فاصله میگیرند..

                                                    ازرمان فلسفی یوستین گوردر

پ.ن)دوستان گلم اون حرفامو به حساب زود رنجی و حساس بودنم بزارید

معذرت میخوام اگه ناراحتتون کردم

دریا در من

 

 

در غروبی دل انگیز و سرخ گون ,نقش بسته بر سینه ی دریایی ارام و نیلگون

ایستاده ام من با پاهای استوار و دلی هراسناک و لرزان و به تنگ امده از کشاکش این روزگار

با چشمی در انتظار قایقی که مرا پیش راند...

خورشیدی که همچومادری در اغوش کشیده مرا وبا هرم نگاهش می فشارد

عشق بازی امواج که گاه مرااز خود می رانند وگاهی دیگررهایم میکنند

دیر زمانیست که به محاصره ی ابرها درامده ام  ,بارش باران و هیاهوی قطره ها

و نیز قطره ی اشکی بر امده از بن جانم..انگار خیال دارند حجم دریا را بالا برند

و شگفتا از این امیدی که در دل دارند...

و من در این اندیشه که به شوق کدامین دیار بدین جا پا نهاده ام از فراسوی اب ها

این بار میخواهم دل را قوی دارم و غرق شوم با دریا یکی شوم

من به افق دور دست مینگرم...اری بایدرفت با دلی به وسعت دریا....

                                                            دلنوشته ای بود از خودم

پ.ن)صدا با سکوت اشتی نمیکند کلمات انتظار میکشند..

دوباره ها

 

 

شب است و خلوت و خاموشی

ماه در گوشه ای از اسمان در میان ابرها یله گشته و ستاره ها

سوسو کنان رو به سوی کلبه های خاموش نور می افکنند بی دریغ

و نگاه من دنبال میکند ردپای شان را که بر چهره ام نقش میزنند

و مرا در سکوتی عمیق غرق میکنند...

دوباره خاطره ها ..دوباره آشفتگی ها و دوباره واژگانی که خفته در پس ذهنم

و گویی توان رهایی از آن را یارا نیستم..

آری شب است و خلوت و خاموشی

و در این خاموشی چه جان گدازانه میسوزم از تب...میسوزم از التهاب این روزهای داغ

روزهایی که در برگرفته خاطرم را با دردهایی غمزده و ....

چه غریبانه میسوزم در این عبور.. عبور از شیشه نازک تنهایی

عبور از فصلهای خشک و بی بار..

دوباره میخواهم رویانده شوم.. سبز شوم...

                                 پر گشایم و زیستن را به معنای واقعی بزیم.

 

آه

 

 دلم کپک زده ..اه

که سطری بنویسم از تنگی دل

          مرا می باید که در این خم راه

در انتظاری تاب سوز

            سایه گاهی به چوب و سنگ برآرم.

چرا که سرانجام امید

           از سفری به دیر انجامیده باز می اید.

به زمانی..اما ای دریغ

            که مرا بامی بر سر نیست.!

                                             نه گلیمی به زیر پای..

 

پاورقی: سلاخی میگریست..او به قناری کوچکی دل بسته بود..!

امید زنجیریست که حلقه های ان را از بی خبری ساخته اند...

 

 

 

چندی پیش داشتم خاطرات روز پیان سودازده ی من

اثر گابریل گارسیا مارکز را میخواندم که چند کلمه ای توجهم را جلب کرد

و برای همیشه در ذهنم ماندگار شد

 

 همیشه فکر می کردم از عشق مردن یک تعبیر عاشقانه است

 اما وقتی ان روز درست در ساعت ۵ عصر بی او به خانه بازگشتم

 تازه فهمیدم که....

 اینم حکایت ماست دیگه...

عشق درگیر غروب درد است...باز هم طلوع ما را عشق است..!
درد و زخمهای نهفته در جان و تنوره کشیدن احساسات خفته در روح همه جزیی از این عشق ست و شعله های فروزنده اش گاهی تو را در تبی گنگ میسوزاند!
شرر این اتش وجود هر انسانی را از پلیدی ها رهایی میبخشد و روح را صیقل میدهد
و هیچ چیز پر برکت تر از ق4رار گرفتن در این آتش نیست.!
آتشی که شهامت میطلبد و بخشیدن و به دور از "من" بودنی...!

 

 

تمام من

 

 

 

  اکنون که مال منی

  رویایت را تنگاتنگ رویایم بخوابان

  و به عشق و رنج و کاربگو

  که اکنون همه باید بخوابند.

     به عشق بگو دیگر هیچ کسی جز تو

     نمی توانددر رویایم بگنجد.

 ما بر فراز رودخانه های زمان پرواز می کنیم

و هیچ کسی جز تو

که همیشه سبزی همیشه خورشیدی همیشه ماهی.

    حالا که دستانت مشت خود را باز کرده اند

    بگذار معنی لطیفشان به زمین چکد

    و من بدنبال اشکی که از تو فرو می چکد

     سفر میکنم.

اشکی که مرا تمام مرا

به یغما برد.

                             پابلو نرودا

بی نفس

 

 

 

 سرمایه عمر ادمی یک نفس است

     کان یک نفس از برای یک همنفس است

با همنفسی گر نفسی بنشینی

     مجموع تمام عمر ان یک نفس است

                                                   ابوسعیدابوخیر

 

پ.ی)این روز ها حالم بدجور گرفته

تف به این زندگی لعنتی خسته شدم

از دوستان عذر میخوام حالم بهتر شد میام....